Belgisch openingsweekend
Monday 27 February 2006
Afgelopen weekend was het zover. De eerste echte klassiekers tussen de grote mannen. Geen pro-tour koersen, maar wel met een internationale reputatie en een erelijst met alleen groten.
Vorige week in twee dagen nog wat lastige stukken verkend en de nodige tips van Aart gekregen. Helaas konden we niet de kilometers maken die we gehoopt hadden, want we hebben twee keer meer dan drie uur in de stromende regen gereden. Maar met de opgedane parcourskennis moesten we toch ons voordeel kunnen behalen.
Na op vrijdag te hebben los gereden nog even de gebruikelijke rekoefeningen te doen schoot er iets in mijn hamstring en met enige zorgen vertrok ik toch naar het hotel. Echt zeer deed het niet, maar ongemakkelijk was het wel. Verrekt luidde daar het oordeel.
In de de Omloop ‘t Volk vertrok ik met als opdracht vanaf het begin zoveel mogelijk mee springen om de kopmannen te ontlasten en te proberen met een mooi groepje wat publiciteit te pakken. Na twee keer mee springen voelde ik het al: een slechte dag, spierpijn. Boven op de Eikenberg ging het op de kant en zat de koers er op voor mij.
In K-B-K was de opdracht voor mij hetzelfde en gelukkig voelde de benen een stuk beter aan. De eerste 80 km ben ik dan ook zo veel mogelijk mee gedemarreerd, want ze zouden toch wel een keer een groepje laten rijden? Niet dus. Bij de ravitaillering kwam ik achteraan te zitten, omdat ik mijn zakje niet wilde missen en ben ik nooit meer voorin gekomen. De heuvels gingen telkens goed, maar bovenop ging alles telkens op een lint en was het eigenlijk wachten tot het zou breken. Helaas was dit voor mij bovenop de Kruisberg en kwam ik een groepje van een man of tien. Daarna nog een dertigtal km’s in de achtervolging gereden, maar na 130 km zat het erop.
Twee maal dus niet gefinished, een grote tegenvaller kan ik wel stellen. Waar het aan lag? Geen idee en tegelijk kan ik ook wel vijf dingen opnoemen. In ieder geval nog genoeg werk aan de winkel komende weken.
Afgelopen weekend was het zover. De eerste echte klassiekers tussen de grote mannen. Geen pro-tour koersen, maar wel met een internationale reputatie en een erelijst met alleen groten.
Vorige week in twee dagen nog wat lastige stukken verkend en de nodige tips van Aart gekregen. Helaas konden we niet de kilometers maken die we gehoopt hadden, want we hebben twee keer meer dan drie uur in de stromende regen gereden. Maar met de opgedane parcourskennis moesten we toch ons voordeel kunnen behalen.
Na op vrijdag te hebben los gereden nog even de gebruikelijke rekoefeningen te doen schoot er iets in mijn hamstring en met enige zorgen vertrok ik toch naar het hotel. Echt zeer deed het niet, maar ongemakkelijk was het wel. Verrekt luidde daar het oordeel.
In de de Omloop ‘t Volk vertrok ik met als opdracht vanaf het begin zoveel mogelijk mee springen om de kopmannen te ontlasten en te proberen met een mooi groepje wat publiciteit te pakken. Na twee keer mee springen voelde ik het al: een slechte dag, spierpijn. Boven op de Eikenberg ging het op de kant en zat de koers er op voor mij.
In K-B-K was de opdracht voor mij hetzelfde en gelukkig voelde de benen een stuk beter aan. De eerste 80 km ben ik dan ook zo veel mogelijk mee gedemarreerd, want ze zouden toch wel een keer een groepje laten rijden? Niet dus. Bij de ravitaillering kwam ik achteraan te zitten, omdat ik mijn zakje niet wilde missen en ben ik nooit meer voorin gekomen. De heuvels gingen telkens goed, maar bovenop ging alles telkens op een lint en was het eigenlijk wachten tot het zou breken. Helaas was dit voor mij bovenop de Kruisberg en kwam ik een groepje van een man of tien. Daarna nog een dertigtal km’s in de achtervolging gereden, maar na 130 km zat het erop.
Twee maal dus niet gefinished, een grote tegenvaller kan ik wel stellen. Waar het aan lag? Geen idee en tegelijk kan ik ook wel vijf dingen opnoemen. In ieder geval nog genoeg werk aan de winkel komende weken.
