Piet Rooijakkers

Afgelopen week met 7 man naar Duitsland gegaan om de Oddset Rundfahrt te rijden in de deelstaat Niedersachsen. Onder ons ook twee verse krachten, rechtstreeks ingevlogen uit China. We stonden dus niet met ons sterkste en meest ervaren team aan het vertrek, maar wel met veel moraal.
Tijdens de eerste twee etappes zaten er nog wat kratjes Amstel in de benen, ik kwam niet vooruit. Het plan was de eerste etappes wat energie te sparen om dan in een van de laatste etappes iets te kunnen forceren. Doordat het niet zo lekker liep verloor ik wat tijd in de tweede etappe en zat een goede klassering er sowieso niet meer in. Zowel in de eerste als in de derde etappe hadden we de sprint mooi ingeleid voor Kenny, zodat we daarin wat uitslagen konden rijden. In de eerste sprint pakte hij nog een 7e plaats, maar in de derde etappe ging het mis en raakte hij betrokken bij een valpartij net voor de streep. Met 65 km/u ging hij via de boarding tegen het asfalt en ging een korte klassering in rook op. De anderen vielen nog net over de streep en werden geklasseerd, Kenny moest zelfs afgevoerd worden naar het ziekenhuis. Doordat ik Kenny tot voor de laatste bocht wilde assisteren zat ik nog voorin en werd ik 9e. Gelukkig kon Kenny de dag erna weer opgehaald worden uit het ziekenhuis, al zal hij nog wel even zoet zijn met zijn blessures.

In de vierde etappe moest er wat meer aangevallen worden van de ploegleider en ging ik, hoewel er al twee vluchters waren, op pad. Ik kreeg niemand mee (Raar hè, als je bij het bordje ‘einde ravitaillering’ demarreert) en moest het gat van 2 minuten zelf dichtrijden. Ondertussen kwam ik nog een gladde rotonde tegen, wat me een twintigtal seconden en wat vel kostten. Na 75 km achtervolgen sloot ik bij de leiders aan. Helaas was inmiddels het peleton in gang geschoten en hadden zij de achterstand van twee minuten in no-time dichtgereden. In de finale zat nog een klimmetje en was reden er zo’n tachtig renners bij me weg. Als beloning mocht ik nog wel de prijs voor strijdlust af komen halen.

In de laatste etappe ging het, gezien mijn solo en valpartij van de dag er voor, eigenlijk best goed. Zoals de rest van week kwam ook nu het grootste gedeelte van het peleton in de finale bij elkaar en mocht er weer gesprint worden. Ik wilde eerst nog Sebastian naar voren rijden, maar hij gaf aan dat hij kapot zat. Ik dacht: dan zelf maar sprinten. Helaas raakte ik in de laatste bocht mijn remmen aan, wat verder niemand deed en verloor ik wat meters. Meer dan een 12e plaats zat er hierdoor niet in, maar dat was meer dan ik vooraf gedacht had.

Driemaal deelname aan een Pro-tour race was helaas geen scheepsrecht. Niet dat ik moest winnen, maar ik had op een of andere manier toch op een goede prestatie gehoopt.

Door onze gezamenlijke drift om iemand in de kopgroep te krijgen, konden we deze ook bijna niet missen. Rene Weissinger slaagde erin om met vier weg te komen, maar werd, omdat hij assistentie kreeg na een lekke band, door de jury uit koers genomen.

Ikzelf probeerde hierna gewoon telkens zo ver mogelijk van voren te koersen, omdat het in Limburg altijd en overal kan gebeuren. Theoretisch dan. Na 120 km werden de benen minder en kwam ik er achter dat ik beter wat meer op reserve had kunnen rijden. Want toen de helicopters in de lucht kwamen begon de echte koers, zoals eigenlijk wel te verwachten viel. Vanaf toen maar zoveel mogelijk voor de Skil’s gewerkt die nog wel ‘fris’ waren. Na 200 km was het echt op en moest ik het peleton laten gaan en na 220 km uit koers. Enorm balen dat ik hem niet uit heb kunnen rijden. Met een betere voorbereiding de afgelopen maand en een met minder enthousiaste start had hier toch meer in gezeten.

Na de laatste wedstrijd toch wel wat extra dagen herstel nodig gehad. Woensdag wel wat meer gedaan, maar echt vanzelf ging het allemaal nog niet. Donderdag met een paar man de finale van de AGR een paar keer gereden. Al was het niet op finalesnelheid, ik kon merken dat de Keuteberg na 3 uur al zwaarder is dan na 1,5 uur. Maar goed, toch twee keer de finale-lus gereden, je kan nooit weten.

Al meer dan 15 uitgaven op tv gezien, maar gisteren mocht ik zelf meedoen. Er werd vanaf het begin hard en nerveus gekoerst. Voelde eigenlijk direct dat ik wel een goede dag had. Probeerde me zo nuttig mogelijk te maken, al viel dat niet altijd mee. Eens achterin duurde het een eeuwigheid voor je weer voor bent met 190 renners op een lint. De eerste stroken stelden niet zo veel voor, al zakten er hier en door al wat renners door. Daarna werd het eigenlijk steeds slechter, met ‘Het bos’ als dieptepunt. Ook speelde hier mijn blessure wat op, maar als je zo ver bent geef je niet op. Gelukkig had ik er bij de volgende stroken weer minder of soms geen last van, wat wel duidelijk maakt wat het het bos van Wallers is: De hel.

Na het bos net de aansluiting gemist en met een peleton van zo’n vijftig man verder gegaan. De stroken volgen zich dan zeer snel op en onze groep werd gehalveerd. Gelukkig zat ik niet alleen, maar met drie ploegmaten (Rik, Paul en Maarten) zodat we elkaar wat konden steunen in het tempo rijden. Iedereen in die groep wilde volgens mij wel finishen op dat baantje. De laatste stroken leken net het stadhuisplein van Eindhoven bij de huldiging gisteravond. Een walm van barbeque en bier en veel aanmoedigingen. Ook de laatste twee kilometer een haag van applause, bijna kippenvel. Nog even een complimentje aan mecaniekers en materiaalleveranciers, want zonder materiaalpech door de hel rijden maakt het toch nog iets gemakkelijker.
Nu alleen last van vingers, nek en rug maar dat heb ik er wel voor over.

Gisteren in Gent-Wevelgem van start gegaan om eens te kijken hoe het met de blessure stond. De afgelopen week was er iedere dag vooruitgang te bemerken en wilden we eens kijken wat het gevolg van een wedstrijd was. Ik was zonder speciale opdrachten van start gegaan en gelukkig ging het vanuit vertrek niet zo hard. Gaandeweg kwam ik wat in het ritme en kon ik wat werk verzetten voor de kopmannen. Bij het opdraaien langs de kust bij Oostende viel het peleton in waaiers en zat ik zelfs in de eerste waaier! Daarna liep het weer bij elkaar, waarna het na de bevoorrading weer in op de kant ging. Bij het draaien en keren begon de kuit wat op te spelen en na nog wat bidons gebracht te hebben, heb ik het peleton na drie uur laten gaan. Na met een omweg naar Wevelgem te zijn gereden (Zanini wist de weg zei hij) had ik in totaal vier en een half uur gefietst. Helemaal pijnvrij ging het niet, maar gelukkig vandaag geen extra pijn, zelfs minder. Een geslaagde test dus, want het was twee weken geleden dat ik nog zo lang op de fiets had gezeten. Op naar Compiègne!