Piet Rooijakkers

Het was in het begin van de week wel een gokje, om ruim twee weken na de ribbreuk weer in koers te gaan. Erg soepel en vertrouwd voelde het in de eerste etappe dan ook niet. Sturen ging nog wat stijfjes en door de regen was het allemaal nog wat gevaarlijker. Toch reed ik de koers redelijk gemakkelijk uit en voelde de benen goed.Dat kwam goed uit, want toen Maarten de eerste etappe met overmacht won en de leiderstrui mee pakte, konden we niet anders dan er vol voor gaan om die trui te verdedigen. De ribben deden iedere dag wat minder zeer, de benen wat meer. Vooral de eerste wedstrijduren waren telkens lastig. Het was telkens zoeken naar het juiste groepje vluchters, die niet gevaarlijk voor het klassement waren. Dit duurde meestal een a anderhalf uur en vanaf dan konden we het wat controleren. In de etappe naar Huy kon ik Maarten ook op de heuvels lang bijstaan en reed eindelijk weer eens met de goede renners bergop. Doordat Quickstep en Lotto daar probeerde de ploeg en Maarten kapot te rijden, moesten we daar nogal diep gaan. Vanaf Huy zou hij het zelf moeten doen, want daar stond ik echt stil. Hij pakte die etappe zelfs nog een pak seconden op Boonen, zodat deze ook met bonificaties geen bedreiging meer vormde.De laatste etappe begon nog met een klim, waar alles uit elkaar gereden werd. Ik zat met Maarten in de eerste waaier, want bovenop stond de wind nog eens vol in de zij. We konden de boel rustig krijgen en zo keerden de meesten van onze ploeg weer terug. De rest van de koers controleerden we de zaak weer en pakte Maarten de eindoverwinning.

Iedereen was hier natuurlijk hartstikke blij mee en we hebben veel vertrouwen in de rest van het seizoen. Ook over mijn eigen conditie ben ik zeer tevreden en ik heb laten zien dat ik ondanks wat tegenslag de afgelopen weken niet stil heb gezeten. Er komen nu mooie wedstrijden aan, die ik met veel vertrouwen tegemoet ga.

Door ziekte van een ploegmaat zal ik woensdag as. van start gaan in de Ronde van Belgie. Wat ik er van moet verwachten weet ik niet, maar aangezien de laatste training redelijk vlot verliepen, durf ik het wel aan.

Na een paar mislukte pogingen weer de wijde wereld in te trekken, was er gisteren een geslaagde tocht. Alhoewel het weer niet mee werkte, heb ik toch wat intensief testwerk verricht. Het deed allemaal nog wel wat zeer, maar ik was best tevereden met gevoel. Na vandaag weer door de regen te hebben gefietst, ben ik toch van plan morgen een lange, droge training te doen. Want op die roller heb ik al twee weken gezeten en kwam ik toch geen meter vooruit.

Weinig positiefs te melden over de vierdaagse van Duinkerken, die vijf dagen duurt. In de eerste etappes merkten we dat het niveau behoorlijk hoog was, maar in de tweede etappe toch in de (beslissende) ontsnapping gezeten om boni-seconden te pakken. Met die twee seconden zou ik een goede uitgangspositie hebben voor het eindklassement. Door een lekke band viel ik na de kasseien uit de kopgroep, vier man werden later terug gepakt en twee bleven er weg (oa. latere winnaar Petito). De derde dag wat in de wielen gezeten en goed hersteld, want de vierde dag zou nog al heuvelachtig zijn. Tijdens de plaatselijke omlopen (3 heuvels per ronde) kwam ik tijdens de vierde etappe ten val, omdat een renner tijdens de afdaling met ongeveer 20km/u door het peleton kwam terug gezakt (lek?). Ik landde als eerste op mijn linkerkant en hapte een minuutje naar adem. Daarna z.s.m. terug naar het peleton, waar ik het steeds lastiger kreeg met ademen en aanzetten en na een rondje toch af moeten stappen. In Nederland langs de ehbo gegaan, maar niet zo veel aan de hand zei de dokter. Vandaag toch langs de ploegarts gegaan en foto’s laten maken: twee gebroken ribben. Even afwachten hoe lang dit weer gaat duren.

Zaterdag in Herning een mooi staaltje teamwork laten zien met de ploeg. Alhoewel we maar met vijf man waren gestart, hadden we de koers goed onder controle. GP Herning is een koers zoals er geen tweede is. Met ongeveer 18 zand/gravelstroken is het een zeer lastige wedstrijd, die niet op een normale wegkoers lijkt. Helaas had ik op een slecht moment lek, toen alles uit elkaar gereden was. Natuurlijk kreeg de neutrale motor het wiel er niet snel in en moest ik een tijdje achtervolgen. Nadat CSC het daarna op de kant had gezet, namen wij het met zijn vijven snel over en kwamen we met 17 man vooruit. Op een van de laatste stroken kwam Rik met CSC’er Johanssen vooruit te zitten en hebben we de zaak onder controle gehouden. Helaas was Johanssen te sterk voor Rik, maar collectief gezien hadden we toch indruk gemaakt.

De dag erna was de GP Colliers (voorheen CSC-classic). Het waaide hard en het liep de eerste 15 km niet zo makkelijk bij mij. Daarna werden de spieren wel soepeler, maar doordat CSC het telkens op de kant zette, kwam ik nooit goed vooraan. Wel een paar keer mee kunnen springen, maar het was niet de dag waar ik op gokte. Tijdens de plaatselijke ronden reed een groep van zo’n twintig man weg, met drie ploegmaats er bij en zat voor mij de koers er eigenlijk op. Ik finishte gewoon in het peleton.

Hieronder een fotootje van www.feltet.dk