Piet Rooijakkers

Het kampioenschap was dit jaar eindelijk weer eens op heuvelachtig terrein. Ik was er wel blij mee. Op zaterdag merkte ik dat de heuveltjes me ook wel lagen en de vorm was goed, dus was ik redelijk nerveus voor de koers. Wanneer ik me bij de streep meldde, zei Rudie dat ik eigenlijk al te laat was, omdat veel goede renners al vooraan stonden. “Ik wil je meteen vooraan zien” zei hij nog snel. Na de start dus z.s.m. naar voren gereden en ben daar eigenlijk niet weg geweest. Een ronde voor het einde reed ploegmaat Sebastian met Boogerd weg en was niemand meer in staat hen terug te pakken. In de finale hadden ze 1min20 voorsprong en mocht ik het nog wel proberen van Rudie. Ik had nog wel wat over en heb het dus wel geprobeerd, maar de bronzen medaille was helaas niet voor mij. In een zware koers als deze heb ik goed mee kunnen doen en ben ik dus wel tevreden met de 5e plaats. Vandaag ook veel leuke reacties op gehad, waar ik iedereen voor wil bedanken. Hieronder enkele foto’s, afkomstig van Erwin Wijnands.

Als midweekse training nog even een koers voor de km’s en de snelheid gereden. De Noord Nederland tour is daar eigenlijk een uitstekende wedstrijd voor. Met 220 km en een UCI1.1 notering zou het voor iedereen een aantrekkelijke koers moeten zijn. Helaas viel het deelnemersveld wat tegen en na een discutabele jurybeslissing moesten wij als kopgroep wachten op het peleton, wat verkeerd was gereden. Rabo besloot hierop te stoppen met koersen, maar dat vonden wij niet de juiste oplossing t.o.v. de organisatie. Hun schuld was het toch ook niet?

Dus reden we met 10 man door toen de koers weer werd vrijgegeven, hierbij nog drie ploegmaats. Later besloot Rabo om toch maar weer te gaan koersen en hierdoor werd het een strijd Skil – Rabo. De tweede waaier kwam terug en na diverse demarrages kregen we met Aart een snelle man in de driemans kopgroep. In de finale probeerde ik nog vierde te worden en reed ik twee kilometer voor de finish weg. Ik kreeg de snelle Brown mee, maar die mocht niet overnemen. Ik ben natuurlijk pijlsnel in de sprint, begrijpelijk dus. Maar desalniettemin (14 ltrs) had ik hier weinig zin in en hield ik het voor bekeken. In de eindsprint toch maar niet te veel risico’s genomen met drie bochten in de laatste 400 meter.

Renners sterven niet
Een radiodocumentaire over euforie en pijn in de wielersport

Radio Atelier, zondag 2 juli 2006, 21:00-21:45 uur, Radio 1

Wat is het dat professionele wielrenners drijft? Waarom gaan ze door terwijl pijn, blessures en de dood op de loer liggen? En wat doet een ploegleider om jonge talenten voor te bereiden op de harde wereld van de topsport? Joost Wilgenhof verdiepte zich, naar aanleiding van de start van de Tour de France op 1 juli, in de wereld van de ‘Gele Trui’. Hij volgde twee eerstejaars profs van de Skil Shimano ploeg tijdens de Amstel Gold Race en andere klassiekers tijdens het voorjaarsseizoen.

Piet Rooijakkers (25) had te kampen met blessures, maar stapte steeds weer op de fiets. Iets te gretig wellicht. Maarten Tjallingii (28) reed vaak goed, nam op tijd rust en won de Ronde van België.
“Je gaat fietsen, de zijwieltjes gaan eraf en je wilt harder. Als je dat al in je hebt, is het gevolg wielrenner worden. Want waarom wil je harder? Jezelf uitdagen, kijken hoever je kan gaan, tonen dat je beter bent dan de ander?, zegt Rudie Kemna. Hij kan het weten want hij was zelf wielerprof en tegenwoordig ploegleider van de profploeg Skil-Shimano.

Het seizoen is nog maar net begonnen wanneer één van zijn renners overlijdt aan een hartstilstand. Arno Wallaard, een jongen van 26. Een oorzaak wordt niet gevonden, maar Wallaard is niet de eerste wielrenner die plotseling overlijdt. Profrenners weten dat ze op de grens leven. Ze zoeken de pijngrens heel bewust op en degene die de meeste pijn kan verdragen wordt de winnaar.

www.radioatelier.nl

Afgelopen week zowel de Sterelektrotoer, als ploegentijdrit in Eindhoven gereden. In de Sterelektrotoer voelde ik me goed en heb ik diverse keren geprobeerd om in de beslissende ontsnapping te komen. Maar zoals vaak mis je dan net de slag en zo was in Valkenburg het klassement eigenlijk al gemaakt. Op de Cauberg werd ik nog wel derde in de peletonsprint, maar dat was vier minuten achter de kopgroep. Maar de conditie was goed en een tijdrit liegt nooit, dus daar zat ik gelukkig redelijk vooraan en verloor ik niet veel tijd. Met een vijftiende plaats mocht ik best tevreden zijn, al ging ik voor een plaats bij de eerste tien. In de Ardennen-etappe reed ik me het eerste anderhalf uur, een beetje uit frustratie, helemaal leeg om met een goede groep weg te komen. Tactisch allemaal niet heel sterk, maar het werd uiteindelijk een sprint bergop, waarin ik 8e werd. De laatste etappe was een beetje een hersteldag, met op het laatst nog een paar honderd meter zo hard mogelijk op kop rijden om voor Aart de sprint in te leiden.

De dag erna stond met de ploegentijdrit een van de zwaarste disciplines in het wielrennen op het programma, terwijl de hele ploeg eigenlijk nogal moe was. Maar we zijn er vol tegenaan gegaan om toch een paar pro-tour ploegen te verslaan. Dit is gelukkig toch gelukt. In ieder geval weer een belangrijke ervaring rijker en eigenlijk ook heel leuk om te doen (achteraf). Foto’s zijn afkomstig van Wim de Louw en Theo van Sambeek.

Na Belgie hoopte ik eigenlijk op wat mooier weer, maar helaas. De eerste etappe in Luxemburg was koud, ijskoud. De eerste klim ging ik gemakkelijk mee met de eerste groep van ongeveer dertig. Daarna viel het helemaal stil, kwam alles terug en koelde iedereen af. Met twee koplopers met een paar minuten voorsprong had demarreren ook niet veel zin. In de finale zat een heuveltje met kasseien en viel de ’slag’. Ik probeerde mee te springen, aan te haken en zelfs mijn stuurlint op vreten, maar korter dan 20 meter kwam ik niet. Op het allerlaatste klimmetje nog eens geprobeerd, nadat Floris met Unibet het gaatje zo klein mogelijk hielden, maar ik kreeg geen ruimte. In de sprint er nog een verre, verre ereplaats uitgehaald, maar ik had gewoon bij die kopgroep moeten zitten.

De dagen erna werd het weer in ieder geval beter en de tweede dag voelde ik me heel goed. Na een paar keer gedemarreerd te hebben, kwam ik met een groep van 20 man weg. Hierbij ook Aart en Sebastian, drie man van CSC en van bijna iedere ploeg nog wel iemand. Maar de samenwerking was niet optimaal en er zijn er toch altijd die de boot gemist hebben dus na 40 km weer teruggepakt. We hadden al hard gereden om weg te blijven en toen er weer een groepje ging, zat er niemand van ons mee.Het peleton viel stil en ze hadden in no-time 1,5 minuut. Er zat niets anders op, dan met de hele ploeg het gat dicht te rijden. Nadat we het gat hadden gedicht, sprong Paul met een groepje mee en was het gat geslagen. In de sprint versloeg Paul de andere overgebleven vluchters en behaalde hij zo een prachtige overwinning. Champagne!

Aangezien ik me de tweede etappe zo goed voelde, zou het de derde er maar eens van moeten komen. ’s Morgens voelde ik me echter niet zo fit en ook op de fiets had ik geen macht. Ik kon de eersten bergop ineens niet meer meer volgen en had zelfs moeite om aan te klampen. Na de Bourscheid reed een groep van 16 man weg (inc. Floris) en reed het overige gedeelte (wat nog in koers was) rustig naar de streep. 14 minuten aan de broek, maar ik had het nog zwaar genoeg.
De laatste etappe ging iets beter, maar de extra meters naar de toilet zat nog in de benen. Doordat Aart in een lange ontsnapping zat, hebben we gelukkig niet zo veel hoeven doen. In de plaatselijke ronden zaten telkens nog twee kuitenbuiters, maar dat ging toch redelijk met mij. Rudie riep over de radio dat we moesten durven te koersen. In de laatste ronde demarreerde ik voluit op de klim, maar meer dan een tempoversnelling moet dat voor de anderen niet geweest zijn. Ze kwamen er vrolijk overheen gewalst en ik kon niet eens meer aanpikken. Maar ja, niet geschoten is altijd mis.