Piet Rooijakkers

Morgen het NCK met mijn club TWC De Kempen.

NCK = Nederlands Kampioenschap voor clubs d.m.v. een ploegentijdrit. Rijden voor de eer van de club dus, maar meestal vooral een gezellig dagje uit. Laatste wedstrijden was ik nog goed in vorm, dus zal ik morgen veel kopwerk verrichten. Tussen alle wedstrijden in alleen maar los gereden, de ene keer wat langer dan de andere. Met twee wedstrijden per week, doordeweeks en in het weekend, moet dit genoeg zijn om de vorm te rekken. Ik heb er wel zin in morgen!

Met de Deltaprofronde en het wk, op tv, was het een druk weekend. Oh nee, ik moest anders beginnen: Ja Maarten. Terug naar de Deltaprofronde. Het begon goed, met een buitje en een flinke wind (in de rug) met de start. Ik had wederom goede benen, dus toen het op de kant ging, als een speer naar voren. Helaas duurde dat niet lang, want er stond naderhand gewoon te weinig wind. Alleen de finale was interessant, met veel demarrages. Een paar keer sprong ik mee, maar telkens was er wel iemand die het gat kon dichten. Op het viaduct, een kilometer voor de streep, had ik nog ‘een plannetje’, maar toen ze met een man of tien op de grond gingen liggen, hield ik het maar voor bekeken. Met Steven de Jongh was er op zaterdag al iemand die het verdiende, Bettini de dag er na ook. Ze zijn wel erg Quick daar.

Gisteren een echte belgische koers gereden in Lichtervelde. Drie grote (verschillende) omlopen en daarna nog 8 kleinere van 12 km over brede betonwegen en smalle baantjes. Door de harde wind ging het snel uit elkaar en zat ik er goed bij, maar op een of andere manier kon iedereen telkens weer terugkomen. Toen na ongeveer 120 km een groepje weg reed, kon ik nog snel het gat dichten. Met 9 verschillende renners waren de belangrijkste ploegen vertegenwoordigd en hoefden we niet hard te rijden om een mooie voorsprong te krijgen. 3 ronden voor het einde wilde ik met wat demarrages het groepje wat verkleinen, aangezien er zeker drie snelle sprinters bij zaten. Bijna een rondje verder sloten er 5 aan. Toen er in de finale wat gedemarreerd werd, gokte ik op de verkeerden om het gat te dichten. Toen ik het alsnog zelf moest doen, merktte ik dat het bij mij eigenlijk ook op was. Helaas vier man weg en het sprintje verloren, 6e.

Een samenvatting van deze wedstrijd zondagmorgen, voor het WK op Sporza (Belgie1 of 2).

Update: Bekijk de volledige samenvatting hier (95Mb) of alleen het stukje met Piet in het groot (78Mb) of in het klein (9Mb).

Zo zweet je van je fiets, zo vallen de eikels op je kop. Het kan snel gaan met zo’n seizoen. Morgen nog een koers in Belgie, dan de Delta profronde in Goes, nog een keer naar Belgie en afsluiten met Parijs Tours. Lijkt wel of ik aan het aftellen ben, hè? Lijkt alleen maar, heb nog best moraal. Pakte deze morgen alleen per ongeluk, toen ik ging losrijden, mijn crosser van de haak i.p.v. mijn wegracer. Een voorteken?

Warm hè! Deze week toch een lekker weekje om wat te fietsen. Al begint het seizoen wel zijn tol te eisen. Gisteren in Koolskamp (Kamp. van Vlaanderen) geen echte goede benen. Wel sterk en een paar keer meegezeten in ontsnappingen. De langste duurde zelfs bijna 60 km, dus zo slecht was het ook weer niet. In de finale was het wel op en heb me maar niet gemengd in de sprint. Vanavond in Boekel achter de derny rijden, als voorprogramma voor Leontien’s Ladies Ride, morgen. Nog nooit achter de derny gereden, maar al heel wat ervaring achter de Zundapp.

Het programma voor de rest van het seizoen is ook bekend, kijk hiervoor in de agenda.

In deze koers wilde ik een korte uitslag om daarmee te laten zien dat ik nog steeds in een goede conditie verkeer. Het kan ook door een lange ontsnapping, maar ik vond dat ik dat al genoeg geprobeerd had. Al na een kilometer of twintig reed ik lek maar ik kon gemakkelijk terugkomen, ook al reed het peleton stevig door. Toen het niet lang daarna in waaiers viel zat ik nog niet goed vooraan, maar kon ik met een redelijke inspanning een waaier voorbij rijden en me in de eerste waaier plaatsen. Helaas viel alles weer stil, toen we bij de kopgroep aansloten en konden de meesten terugkomen. Daarna werd het een beetje een lome koers door een ontsnapping van een mooie groep. Door het strakke tempo in de finale werd de kopgroep teruggepakt en was een demarrage moeilijk te plaatsen. In de finale moest ik tot de laatste kilometer te veel door wind rijden en kwam er van een sprint niet veel. Jammer, maar ik geloof niet dat ik dit jaar al een koers zo gemakkelijk heb gereden. Een dertigste plaats was hierbij dus een kleine tegenvaller.

Deze week niet de boot gemist. Wel het vliegtuig. Dit kwam door heel wat pech op de laatste dag van een week waarover Rudie een boek gaat schrijven. Das mooi dacht ik, kan ik het kort houden.
Op maandag reden we alvast een criterium in Glasgow, omdat de organisatie dat graag wilde. Maarten werd tweede en ontving hiervoor een enveloppe zonder inhoud. Scottisch joke,zeiden ze, komt goed (?).

Dinsdag begon de echte westrijd. We waren niet scherp genoeg en lieten drie man rijden in het begin van de koers. Nooit meer terug gezien. Woensdag gebeurde er eigenlijk niet zo veel, alleen kreeg ik wat last van een verkoudheid. Op donderdag kreeg ik serieus last van die verkoudheid. Vanuit de start moesten we twee klimmetjes op en was het benauwd. Ik kreeg weinig lucht, het hele KNO-gedeelte klapte dicht. Toen het wat begon te regenen kwam ik er wat doorheen. In de finale zaten drie lastige klimmetjes, waarop de eerste groep van een man of veertig uit elkaar viel. De zes eersten waren bergop duidelijk te sterk. Met een elfde plaats leek het meer dan dat het was, maar dat bewijst wel dat mijn conditie nog steeds goed is. Vrijdag was waardeloos (lees: niet attent geweest) en zaterdag stonden we in de neutralisatie meer dan een half uur vast in het verkeer, waarop het een ouderwetse wandeletappe werd. Wel een mooi parcours, wat zeker een slagveld had gegeven. Met een gewonnen tussenspurt en een breuk in de finale schoof ik nog wel twee plaatsen op in het klassement. De laatste dag bracht een schitterende toeristische route door Londen over de Tower Bridge, langs St. Paul Cathedral, de Big Ben en 20 keer lang Buckingham Palace. Op 2 massale valpartijen (met Rene) in de finale en een motorongeluk waarbij onze Fritsie nog bij betrokken was na, was het een schitterende dag. Dat we dan nog ons vliegtuig missen is dan eigenlijk nog het minst erg…