Piet Rooijakkers

Nu het seizoen er op zit, is het tijd om alles eens goed op een rijtje te zetten. Veel mensen vragen me steeds of ik nu tevreden ben over mijn seizoen. Als ik naar de uitslagenlijst kijk wel, voor een eerstejaars prof heb ik een paar keer een klein prijsje gepakt. Verder heb ik in bijna alle wedstrijden wel iets nuttigs kunnen doen.

Alleen het voorjaar hè, het duurde lang voordat het eens ging draaien. Of dat in de training zat, kan ik niet zeggen. Volgens mij was de planning op zich goed, alleen kon ik hem door drie flinke blessures niet uitvoeren. Pas in de Ronde van Belgie, na mijn ribbreuk, ging het goed. Vanaf dat punt, is het alleen maar beter gegaan. Met de vorm die ik daarna had, had ik eigenlijk een keer moeten kunnen winnen. De ploeg was in de breedte onverwacht sterk, maar helaas zijn toch een paar jongens vertrokken. Hiervoor zijn echter al een aantal sterke en/of beloftevolle renners aan getrokken. Door de bredere selectie zullen we ook beter naar wedstrijden toe kunnen werken.

Wat ik vooral heb geleerd (en ook het advies gekregen), is dat ik meer kracht en explosiviteit moet krijgen. Hier zal dan ook deze winter de nadruk op liggen. Ook qua duurvermogen zal het nog iets opgevoerd worden. Dit seizoen fietste ik zo’n 5000 km meer dan vorig jaar en 30 wedstrijden meer. Zonder blessures zou ik nog ongeveer 10 wedstrijden meer hebben gehad. In plaats van twee, reed ik nu tien etappekoersen. Deze veranderingen kun je niet in een jaar opvangen. In november zal ik aan een paar veldritten in de regio deelnemen, waarschijnlijk ook in december nog enkele. Daarna zal ik meer op de weg gaan trainen.

De aller allerlaatste wedstrijd van het seizoen is ook voltooid. Met een een mixploeg van nederlandse profs reden we o.l.v. bondscoach Egon van Kessel de ‘Sluitingsprijs’. Een mooi zonnetje op het oranje-shirt gaf toch wat extra moraal en de eerste twee wedstrijduren kon ik nog verassend goed mee. Na Parijs Tours was ik nog een paar dagen ziek en vooral de hartslag was enorm hoog. Rond het weekend kon ik nog wat trainen en wonderwel: goede benen!

Met een mooi 7-tal bouwden we een krappe minuut voorsprong op, maar doordat Jacqie niemand mee had, ging het feest niet door. Na 15 km volle bak te hebben gereden, werden we teruggepakt en was ik even toe aan rust. Toen daarop een 20-tal coureurs wegreden, was ik dus niet attent vooraan en zat de koers er voor ons eigenlijk op. Nog wel de volledige 180 km gereden, dus nu met een gerust hart de winter in!

is niet het zwaarste. Heb nog best zin in die koers morgen. Maar dat is dan echt de laatste en dan….. 2 vingers in de lucht

Vorige week, na Parijs-Tours, had ik me nog behoorlijk beroerd gevoeld. Na een paar hersteltrainingen is alles er wel uit en heb nog wat nuttigs kunnen doen. Ga voor een lange ontsnapping zoals vorig jaar, alleen deze keer beter.

Wist je dat je bij ABNAMRO, als je geld van je spaar- naar je betaalrekening overboekt, netjes wacht tot het er op staat en daarna je transactie verricht, je twee dagen rente mag betalen? Wat een voorrecht!
Nee, het heeft niets met fietsen te maken, je kunt er ook niet op reageren, maar ik wilde het wel even kwijt.

Tja, ik reed als een trein. Het was wel een rammelende stoomtrein. Het verkoudheidje heeft zaterdags doorgezet en was gisteren (hopelijk) op zijn hoogtepunt. Hierdoor was Parijs – Tours niet wat ik gehoopt had, maar niks aan te doen. Ziek = ziek. In de bevoorrading met de groep van 80 gelosten afgedraaid.

Parijs-Tours wordt dit weekend niet mijn laatste koers van het seizoen. Mijn zevende Protour-koers van het jaar zou normaal als afsluiting gelden, maar ik heb besloten om Putte-Kapellen er aan te plakken. We zullen daar met een mix-team aan de start staan. Moraal zat en ik rijd als een trein!

Op het programma morgen Munsterland. Een geheel nieuwe wedstrijd geloof ik. Voor mij in ieder geval onbekend. Hoe zou het met de vorm zijn?