Piet Rooijakkers

De evaluatie van Piet…..

Het zijn wel altijd dezelfden die de boel zitten op te jutten hè Ozzies? Eerst op zondag en dan nu weer? Maar goed, het helpt wel (2x).

Allez dan, het plan was om met een gedeelte van de ploeg te proberen iemand in een lange ontsnapping te krijgen. Van dat plan maakte ook ik deel uit, dus wachten was er niet bij. Na een keer of vijf, of tien(?) te zijn meegesprongen was het boven op de Lange Raarberg prijs. Een paar in ons groepje dachten dat ze er met 30 seconden voorsprong al waren, dus die begonnen al met overslaan. Maar toen we eenmaal goed draaiden hadden we zo een minuut en daarna al snel 5 minuten. Daarna was het wel genieten van de supporters, ze lieten me soms wat te snel rijden op klimmetjes. Tip voor de man op de Cauberg: horizontaal duwen heeft meer nut (en doet bij mij minder pijn op de ribjes) dan verticaal.

Toen rond km200 drie brommers voorbij kwamen ben ik maar aangepikt, want het ging eigenlijk nog best goed. Toen de voorsprong weer terugliep, heb ik me toch maar af laten zakken want toen was het beste er dus wel af. Meer dan een bidonnetje geven kon ik ook niet meer, want op de Gulpenerberg knalde alles uit elkaar. Ik kwam in een mooie groep terecht en kon hiermee de laatste steile heuvels van de finale eigenlijk nog goed over komen. Later even de Herman Krott-prijs voor de strijdlust afhalen, snel bij Mart Smeets langs voor de live-uitzending van zes uur (respect voor wat hij allemaal uit zijn mouw improviseert) en daarna vlug naar huis, op de bank liggen.
Hieronder de foto’s van de grootste fanclub die er zondag langs het parcours te bekennen was:

Team Ozzy: Bedankt!

De vierde etappe in de Sarthe verliep tot de laatste klim eigenlijk goed, totdat een groepje o.l.v. Kloden ontplofte. Ik kon net niet mee tot een vlakker stukje en blies me helemaal op. Dan duurt zo’n laatste kilometer nog best lang. Door het tijdverlies wilde ik in de laatste etappe in een onstnapping zitten, om nog eens goed diep te gaan met het oog op de Amstel. Een keer of vier zat ik in een mooi groepje, maar telkens was er wel een of andere fransoos die de boel saboteerde. Mijn plan mislukte dus een beetje, maar op plaatselijke ronde kon nog wat goed gemaakt worden met vier keer de Rue Gazonfier. Dit is een straat in Le Mans met 18% stijgingsgraad gemiddeld, over een lengte van 400 meter. Ik ging iedere keer paar plaatsen verder van voren omhoog, tot ik de laatste keer op 5e plaats opdraaide. Helaas wilde een helder licht nog onder mij door komen, waardoor we beiden slecht door de bocht gingen en ik door de steilheid met mijn pedaal op de grond knalde. Hierna moest ik de explosief optrekken, wat me 150 meter later opbrak. Bovenop toch nog met een groepje aangesloten bij de 15 eersten, maar dit was te laat om te nog demarreren. In de eindsprint werd ik 12e, 22e in het eindklassement.

Komende week nog op woensdag de Scheldeprijs Schoten en dan daarna op zondag de Amstel Gold Race.

Foto Hel van Mergelland, met dank aan Binne de Haan (www.gaul.nl)

Vandaag maar liefst twee etappes voor de prijs van een. De ochtendrit stelde niet veel voor, rustig een beetje aan de souplesse gewerkt. De tijdrit ben ik daarna natuurlijk wel volle bak gegaan, je weet nooit. Het ging ook best goed, al mag er nog wat meer power in komen. Ik wilde top 10 rijden, maar 15e gaat nog net. Morgen en overmorgen zijn de lastigste etappes dus eens zien wat het waard is. Op naar Le Cottage, eens zien hoe die er voor staan qua horoscoop.

Jaja, update vanuit het hotel. Frans hotel met een kwart ster, maar wel gratis draadloos internet. Maakt alles goed, niet waar?

Van de Hel van Mergelland weinig goeds te melden, goede benen maar niet goed genoeg. Aangezien vorm altijd te laat komt, volgens wijzen mij verteld, mag hij nu komen (of volgende week). Vandaag ging alleszins goed. Eerst wat vermoeide benen, maar na een stuk of vier aanvallen ging het beter. Het eerste anderhalf uur alleen maar demarrages waar ik een paar keer goed mee zat. In de finale een eindsrpint, die wat omhoog liep, wat ik wel zag zitten. Aangezien ik niet volleerd sprinter ben, maakte ik me te laat vrij waardoor ik wat te laat kwam. Meer dan 6e zat er niet in, maar toch de kortste klassering van het seizoen. Eens kijken wat de komende dagen brengt, morgen in ieder geval een dubbele etappe met ochtendrit en tijdrit.

Ja, wel goed. Dacht ik. Voor het weekend met een berg moraal naar het Criterium International gegaan en zondagavond met iets minder teruggekomen. De eerste dag ging nog goed. Mede door de hulp van mijn ploegmaats had ik eigenlijks niets geleden na afloop. Zondagmorgen had ik dus hoge verwachtingen, maar ik voelde al snel dat ik de power niet had. Een slap gevoel in de benen en wat last van mijn maag door een belachelijk vroeg ontbijt (6:00 am) gaven me op de tweede klim van de dag niet echt het gevoel waarop ik hoopte. Bij de tweede beklimming van Malgre Tout, zoals ie schijnt te heten, moest ik zelfs nog flink doorrijden om de tijdrit te halen. Er mochten namelijk maar een beperkt aantal coureurs aan de tijdrit deelnemen. Dat lukte dan nog wel, waardoor ik in de middag nog een keer gas mocht geven. Het was echt een mooi tijdritparcours, waar twee keer ver terug geschakeld moest worden voor heuveltjes. Of misschien moest dat net niet, ik deed het in ieder geval wel. Met een redelijke tijd kwam ik op de 43e plaats, waar ik stiekem ook iets hoger had gehoopt. Conclusie is in ieder geval dat de mannen die geacht worden er in de Tour de France te staan, nog een maatje te groot zijn. Maar de conditie was voor het weekend nog goed, dus volgende week gewoon een herkansing.