Vanmiddag vertrek ik naar Oostende voor de Ronde van Belgie. Zaterdag had ik mijn eerste fitte dag, dus ik heb nog wel iets kunnen trainen. We zien het wel.
Alhoewel ze mij in Picardie gewoon op de startlijst hadden en zelfs soms in de uitslag, was ik er toch echt niet bij. Hoe het kan weet ik niet, maar ik lag gewoon thuis, plat. In totaal nu een dag of tien ziek geweest, maar inmiddels zijn de meeste klachten verdwenen. Morgen ga ik proberen een wat langere training te doen. Zoals het er nu uitziet komt de Ronde van Belgie niet in gevaar.
Weer geen Picardie voor mij. Net zoals vorig jaar heb ik me moeten afmelden voor Picardie. Na Duinkerken heb ik nog een paar dagen met een griepje gezeten en ben ik nog niet genoeg hersteld om daar van start te gaan.
Voor het gemak heb ik de Henninger Turm maar ff overgeslagen, want dat was helemaal niks. Natuurlijk wel gewoon uitgefietst, maar niet met iets extra’s.
De week erna was ik eigenlijk nogal vermoeid. Met 1 harde trainingsdag en de rest piano, maar naar Duinkerken afgereisd, om met de tijdrit te beginnen. Bedoeling was vol te gaan in de tijdrit en dan maar zien het met de conditie staat. De tijdrit ging redelijk goed, maar was wel zwaar met rukwinden tot 120km/u. Met een 17e plaats was ik van onze ploeg de best geplaatste in het klassement. Door attent te rijden in de 2e etappe, waar we met drie mee zaten in de eerste groep, schoof ik al direct 9e pl. Vanaf toen was het echt genieten van mijn ploegmaten. Bij ieder zuchtje wind (en dat was er nogal wat) reden ze me naar voren. Toen dan in de vierde etappe het onderdeel ouderwets-hollands-waaier-rijden op het programma stond, waren ze er dan ook als de kippen bij om mij vooraan af te zetten.
De koninginnerit gaf 8x de Mont Cassel, een lastige klimmetje met als steilste een stuk van 14%. De klim lag me wel, ik moest er alleen niet telkens als vijftigste aan beginnen. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, want gelijk had ik er een stuk of vier van Skil voor me rijden om bij de eersten te beginnen. Toen er daadwerkelijk werd doorgetrokken, sprong ik gelijk mee. Bovenop bleek dat we een mooi gat hadden en dat er nog een paar van het klassement mee zaten. Een paar ronden later kon Maarten nog aansluiten en zo had ik er nog een goede knecht bij ook. In de finale viel Lars Bak en moest ik uitwijken en vloog uit de bocht. Gelukkig landde ik in de struiken en kon ik meteen weer wegrijden, maar ik moest wel een 20 seconden dichtrijden op de kopgroep. Hierdoor had ik, denk ik, die laatste jump op de Cassel niet meer in de benen en moest ik er een paar laten gaan. Maarten wachtte op me en sleepte me door de laatste kilometer met wat kleine aanmoedgingen. In Franrijk denken ze nu dat Skil voor gehoorapparaatjes staat, denk ik. De laatste etappe wilden we eigenlijk nog wat proberen om op het podium te komen, maar door buikloop de nacht ervoor voelde ik me verre van fit. Die vijfde plaats hebben we wel vastgehouden en met diverse andere ereprijzen was het een succesvolle week.
Momenteel bekijkt u de postings van May 2007.
