Energie genoeg
Monday 20 August 2007
Het menselijk lichaam blijft toch een vreemd object. Het mijne in ieder geval wel. Met horten en stoten ben ik na mijn virus weer aan het trainen en koersen geslagen en echt soepel liep het nog niet. Vage klachten die dan weer wegebben, dan weer sluimerende klachten die de kop op steken. Toen ik voor de Ronde van Duitsland nog ergens halverwege een terugweg moest regelen om op tijd voor de begrafenis van mijn oma te zijn, kreeg ik het nog eens erg druk ook. Renners binnen de ploeg moeten daar altijd hartelijk om lachen als ik, als thuiswonend, geheelverzorgd vrijgezel, klaag dat ik het druk heb gehad.
Maar met de hulp van de ploeg ben ik, lees Imanishi=The Stig, maandag na de etappe (waarin me mezelf nog extra moe had gemaakt) vol gas naar huis geracet. Dinsdag was de begrafenis, woensdag: criterium Zwolle, donderdag: verjaardag, therapeut & training, vrijdag: tijd voor herstel, zaterdag 500km rit naar Hamburg. Daar ’s avonds eens echt proberen te ontspannen en ’s zondags weer vroeg op, want de bloedcontroles vieren hoogtij in Duitsland. Onderweg in de koers met wat renners een praatje geslagen over de vorm en ik antwoordde dattie er volgens mij toch ergens aan zit te komen. Vaak genoeg had ik namelijk geklaagd dat het niet ging en reed dan ineens als een trein, dus om me voor een schuldgevoel te behoeden maar enigzins positief geantwoord. En wonder boven wonder: ik heb me zondag tot de tweede passage Waseberg geen enkele keer druk gemaakt! Een beetje perplex stond ik daar in de finale van een voormalige wereldbekerkoers. Voor iemand rijden is dan makkelijk: verstand op nul en gas erop. Nu moest ik toch serieus eens denken hoe ik er het meeste uit kon slepen. Een man of 15 vooruit en ik daarbij. Gaan of wachten? Na dit aarzelen sloot vrij snel een grote groep weer aan en ik zag snel dat diverse ploegen op een massasprint aanstuurden. Helaas kostte om het gedrang en de daarbij behorende valpartijen heen fietsen teveel energie om er een deftige sprint uit te persen (eigenlijk geen eens een sprint), maar goed. Of het dat ongrijpbare moment van topvorm is weet ik niet, maar in ieder geval energie genoeg voor Eneco.
Het menselijk lichaam blijft toch een vreemd object. Het mijne in ieder geval wel. Met horten en stoten ben ik na mijn virus weer aan het trainen en koersen geslagen en echt soepel liep het nog niet. Vage klachten die dan weer wegebben, dan weer sluimerende klachten die de kop op steken. Toen ik voor de Ronde van Duitsland nog ergens halverwege een terugweg moest regelen om op tijd voor de begrafenis van mijn oma te zijn, kreeg ik het nog eens erg druk ook. Renners binnen de ploeg moeten daar altijd hartelijk om lachen als ik, als thuiswonend, geheelverzorgd vrijgezel, klaag dat ik het druk heb gehad.
Maar met de hulp van de ploeg ben ik, lees Imanishi=The Stig, maandag na de etappe (waarin me mezelf nog extra moe had gemaakt) vol gas naar huis geracet. Dinsdag was de begrafenis, woensdag: criterium Zwolle, donderdag: verjaardag, therapeut & training, vrijdag: tijd voor herstel, zaterdag 500km rit naar Hamburg. Daar ’s avonds eens echt proberen te ontspannen en ’s zondags weer vroeg op, want de bloedcontroles vieren hoogtij in Duitsland. Onderweg in de koers met wat renners een praatje geslagen over de vorm en ik antwoordde dattie er volgens mij toch ergens aan zit te komen. Vaak genoeg had ik namelijk geklaagd dat het niet ging en reed dan ineens als een trein, dus om me voor een schuldgevoel te behoeden maar enigzins positief geantwoord. En wonder boven wonder: ik heb me zondag tot de tweede passage Waseberg geen enkele keer druk gemaakt! Een beetje perplex stond ik daar in de finale van een voormalige wereldbekerkoers. Voor iemand rijden is dan makkelijk: verstand op nul en gas erop. Nu moest ik toch serieus eens denken hoe ik er het meeste uit kon slepen. Een man of 15 vooruit en ik daarbij. Gaan of wachten? Na dit aarzelen sloot vrij snel een grote groep weer aan en ik zag snel dat diverse ploegen op een massasprint aanstuurden. Helaas kostte om het gedrang en de daarbij behorende valpartijen heen fietsen teveel energie om er een deftige sprint uit te persen (eigenlijk geen eens een sprint), maar goed. Of het dat ongrijpbare moment van topvorm is weet ik niet, maar in ieder geval energie genoeg voor Eneco.
