Brixia-The true story
Tuesday 29 July 2008
Na een korte trainingstage met Floris, Albert en Roy in de Ardennen te hebben gehad (m.m.g. door Hoveniersbedrijf H. Geven) zijn we vorige week weer begonnen met koersen in de Brixia-tour in Italie. Door de late aankomst de avond voor de ochtendrit deden we deze rustig in het peloton. ’s Avonds stond er een ploegentijdrit op het programma. Het was een bochtige ronde van iets meer dan 12km en vooraf reden wij deze 2 keer rond. Verder besloten we het klimmetje in het begin niet te gek te doen om daarna goed door te kunnen trekken. Gelukkig dat we verkend hadden, want in de afdaling reed onze voorrij-motor rechtdoor i.p.v. linksaf. Even twijfelde ik, maar koos er voor om gewoon door de bocht te sturen. Gelukkig zag ik dat de hekken gewoon onze weg volgden, dus blij dat we goed verkend hadden. Al waren we maar met 7 i.p.v. 8 man, iedereen kon zijn werk doen en ging het allemaal vlekkeloos (en best hard). Tevreden dus terug naar het hotel en douchen, want van komende 15 a 16 ploegen zou er echt wel eentje sneller rijden. Maar toen ik onder de douche stond roffelde Steven (onze verzorger) enthousiast op de deur. “Naar de huldiging! Ik geloof gewonnen, maar in ieder geval bij de eerste drie!” Daar aangekomen werd ik zelfs nog als leider gehuldigd omdat ik als eerste finishte in ploegentijdrit. Mijn eerste leiderstrui ooit! ’s Morgens bleek onze Japanner Hatanake echter eerste in het klassement te staan, door zijn kortere uitslag in ochtendrit en moesten de nummers even omgespeld worden. Zo genoten zelfs twee mensen van onze ploeg van die leiderstrui, wat toch net zo mooi is na een gezamelijke prestatie als een ploegentijdrit. De volgende etappes bleken we bergop toch echt een paar maatjes te klein, maar de week kon al niet meer stuk. Persoonlijk reed ik dezelfde bergen een stuk beter op dan vorig jaar dus ik ben nog niet opgebrand hoor.
Na een korte trainingstage met Floris, Albert en Roy in de Ardennen te hebben gehad (m.m.g. door Hoveniersbedrijf H. Geven) zijn we vorige week weer begonnen met koersen in de Brixia-tour in Italie. Door de late aankomst de avond voor de ochtendrit deden we deze rustig in het peloton. ’s Avonds stond er een ploegentijdrit op het programma. Het was een bochtige ronde van iets meer dan 12km en vooraf reden wij deze 2 keer rond. Verder besloten we het klimmetje in het begin niet te gek te doen om daarna goed door te kunnen trekken. Gelukkig dat we verkend hadden, want in de afdaling reed onze voorrij-motor rechtdoor i.p.v. linksaf. Even twijfelde ik, maar koos er voor om gewoon door de bocht te sturen. Gelukkig zag ik dat de hekken gewoon onze weg volgden, dus blij dat we goed verkend hadden. Al waren we maar met 7 i.p.v. 8 man, iedereen kon zijn werk doen en ging het allemaal vlekkeloos (en best hard). Tevreden dus terug naar het hotel en douchen, want van komende 15 a 16 ploegen zou er echt wel eentje sneller rijden. Maar toen ik onder de douche stond roffelde Steven (onze verzorger) enthousiast op de deur. “Naar de huldiging! Ik geloof gewonnen, maar in ieder geval bij de eerste drie!” Daar aangekomen werd ik zelfs nog als leider gehuldigd omdat ik als eerste finishte in ploegentijdrit. Mijn eerste leiderstrui ooit! ’s Morgens bleek onze Japanner Hatanake echter eerste in het klassement te staan, door zijn kortere uitslag in ochtendrit en moesten de nummers even omgespeld worden. Zo genoten zelfs twee mensen van onze ploeg van die leiderstrui, wat toch net zo mooi is na een gezamelijke prestatie als een ploegentijdrit. De volgende etappes bleken we bergop toch echt een paar maatjes te klein, maar de week kon al niet meer stuk. Persoonlijk reed ik dezelfde bergen een stuk beter op dan vorig jaar dus ik ben nog niet opgebrand hoor.
