Piet Rooijakkers

Een rennersleven is vaak onrechtvaardig. Zo ook het leven van Piet in de AGR. Zaterdagmiddag leek alles zo goed. Het hoofd stond strak, de benen voelden goed en er werden grapjes gemaakt. De voorbereiding was optimaal geweest en Piet was er klaar voor. Hij had er zin in.

Zondagochtend was de spanning van het gezicht te lezen. Vandaag moest het gebeuren. De koers ontwikkelde zich goed. Een sterke kopgroep met Albert Timmer reed vroeg in koers weg en hield het lang vol. Op het drielandenpunt werd geconstateerd dat Piet rustig meereed. Hij spaarde zich voor de finale.

Maar toen sloeg het noodlot toe. Op ongeveer 210 kilometer kreeg Piet (weer) last van de maag. De dag voor de koers was dat ook al voorgekomen, maar het leek voorbij. Op dat cruciale moment in de koers betekent lichamelijke malheur einde verhaal. Piet kon een kruis zetten over de koers waar hij een heel jaar naar toe had gewerkt. Uiteraard was dit een hard gelag voor de sympathieke coureur.

Maar Piet zou Piet niet zijn als hij zijn zinnen al niet weer had verzet. De volgende afspraak is volgende week zondag. Wij verwachten Piet vooraan. Het goede rijden zal zich vroeg of laat uitbetalen…

Bert (zo heet ie dus) had het al over het uur U. Het is inderdaad waar. Normaal vind je hier niets in column-stijl, maar lees je hier alleen achteraf hoe ik een koers beleefd heb. Nu even vooraf. Dit is de koers waar ik in de winter bij moelijke momentjes tijdens kou of krachttraining aan denk: de Amstel Gold Race. Waarom? Geen idee, omdat Limburg me al jaren goed ligt denk ik? Geklets over wel of geen echte klassieker, draaien en keren of een erelijst, allemaal onzin van mensen die hem niet beleven. Hij zou in ieder geval voor alle Nederlanders de mooiste moeten zijn. De laatste wedstrijden had ik een redelijk tot goede vorm, al liep het niet altijd zoals ik wilde. RvDrenthe was de laatste koers in voorbereiding, vreemd mischien zonder veel heuvels, dat klopt. Wel een koers waar je hardheid voor nodig hebt en anders wel krijgt. Ik had het wel, terugkomen na wat kasseien na een lekke band, ontsnapping met 10 in de finale en vanaf het rode vod 500 mtr aantrekken voor Kenny, ik deed mee. Zondag doe ik voor de vierde keer mee en nog nooit had ik mijn zaakjes zo vroeg voor elkaar, altijd was er nog wel iets: vermoeidheid of juist te trainen of een andere onzekerheid zoals ziekte of materiaalaanpassingen. Nu niet, alleen even hopen op die uitzonderlijk goede dag die je zo af en toe hebt.

Het uur U nadert. Nog enkele dagen en de AGR gaat van strart. Ter voorbereiding reed Piet afgelopen maandag de Ronde van Drenthe. Het was een slechte generale; Piet had slechte benen. Niettemin kon hij zich roeren en vertoonde hij zich regelmatig vooraan. In de eindsprint heeft Piet voor Kenny van Hummel gewerkt die er dit keer heel dicht bij was. Een tweede plek was zijn deel. Deze week is het een kwestie van onderhoud. Vandaag heeft Piet nog wat intervalwerk gedaan, terwijl morgen nog een uurtje of drie op duurtempo zullen worden weggewerkt. De laatste paar dagen is het een kwestie van sparen. De redactie kijkt uit naar zondag.

Het was weer een mooi wielerweekend. Gisteren lieten de Belgen zich weer gelden in hun Ronde. Daags daarvoor konden de fijnproevers hun hart ophalen in Zuid-Limburg. Piet startte afgelopen zaterdag in de Hel van het Mergelland. Met de AGR voor de deur was dit een belangrijke testcase voor Piet. En de test was goed. Een klassering net buiten de eerste tien, maar wel een klassering met vlag en griffel. Skil beheerste samen met CSF de koers. Piet en met name Albert Timmer zaten voortdurend voorin. Piet gaf aan “dat het voor het eerst dit jaar echt goed ging”. Helaas miste hij de slag doordat hij te veel met zijn krachten had gewoekerd.

Skil heeft ervoor gekozen om Piet op zijn verzoek buiten de Vlaamse klassiekers te houden. Volgende week neemt hij deel aan de Ronde van Drenthe en daarna moet het gebeuren, opnieuw op Zuidlimburgse grond. De voorbereiding is goed geweest en de vorm neemt toe…